ZAMEK SAALAU – Kamienskoje (powiat czerniachowski)

Między Insterburgiem i Królewcem (Kőnigsbergiem) po obu stronach
rzeki Pregoły (Pregel) było kilka bliźniaczych twierdz. Twierdza Wehlau była wspierana przez twierdzę w Taplaken i odwrotnie, twierdza w Norkitten miała ścisły związek z twierdzą w Saalau.

Rycerze Zakonu Krzyżackiego pojawili się na tej ziemi w 1275 roku. W 1352 roku, kiedy doszło do podziału ziem pomiędzy Zakonem i Kościołem, Saalau wraz z otaczającymi terenami przypadł Kościołowi. W 1355 roku stał już tutaj dom kapitulny tzw. katedralny kapitularz. Skutkiem częstych napaści jazdy litewskiej budynek wielokrotnie płonął. Dlatego wiec w 1376 roku postanowiono wybudować murowany „kapitelburg” – twierdzę kapituły.

W 1390 roku twierdza znów została spalona przez Litwinów. W tym też samym roku rozpoczęto budowę jeszcze potężniejszej i bezpiecznej twierdzy. W ciągu pięciu lat wszystkie prace były zakończone.
Wraz z pracami budowlanymi jednocześnie przebiegała kolonizacja ziem leżących w górnym biegu rzeki Pregel. Na te tereny przybywali koloniści z Niemiec, którzy asymilowali się z miejscową ludnością pruską. Obok zamku powstała mała osada – liszka z dwiema konkurującymi ze sobą karczmami.

Można przypuszczać, że nazwa „Saalau” pochodzi od staropruskiego wyrazu „sal”, co znaczy sól. Od najdawniejszych czasów rdzenni mieszkańcy wydobywali z ziemi sól, suszyli, pakowali i wywozili na południe do Bartów, na sprzedaż lub na wymianę.

Po reformacji Prus w 1525 roku Saalau stało się centrum administracyjnym. W XVI wieku twierdza znów płonęła. Po pożarze została częściowo rozebrana.

Obecnie z twierdzy pozostały tylko imponujące ruiny. Więcej szczęścia miał kościół z XVIII wieku, znajdujący się po drugiej stronie drogi prowadzącej do miasta. W czasach władzy radzieckiej służył jako klub i sala kinowa, co uratowało zabytek przed zburzeniem.